خاطره‌ها و سفرنامه ها

حالا تعزیه… تعزیه که با تمامی وجودم عاشقش هستم. کنجکاوی غریبی داشتم. می دانستم که حسن آقا دیگر نمی خواند و عرصه را به جوانها سپرده. پسر عمه هایم تعزیه خوانهای خیلی خوبی هستند ولی به مقام شهادت خوانی هنوز نرسیده اند و یا اگر هم رسیده اند نقشهای سنگینی مثل حضرت عباس و … تجربه بیشتری می طلبد. دوست داشتم ببینم او که عباس می خواند چگونه است. از طرفی غمگین هم بودم که دیگر بازی حسن آقا را نمی بینم. با اینحال وقتی به محل اجرا رسیدم در جای خوبی نزدیک به صحنه نشستم.

و حالا کوچه بالا… یادآور خاطرات زیبای محرمی من. آن موقعها که بچه تر بودیم، با دختر عمه ها و دختر عموها ظهر عاشورا که کسی حواسش به ما نبود می رفتیم کوه. کوهی که مشرف به خانه آقاجان است و به علت آسیاب قدیمی که در پای آن بوده به کوه آسیاب معروف است. اینقدر من از این کوه آسیاب قل خورده ام و پایین آمده ام که هنوز آثار زخمهای آن زمان بر روی ساق پاهایم است. اینقدر شیطان و نا آرام بودیم که مدام زمین می خوردیم. به خصوص من و راضی. اتفاقا اولین نفری را که بعد از عمه منصوره دیدم راضی بود که دنبال پسرش این طرف و آن طرف می رفت. چقدر از دیدارش خوشحال شده بودم.

و ما ساعت 1 به طبس رسیدیم ظهر روز هشتم محرم. آن روز ظهر کوچه بالا میزبان همه مردم عزادار امام حسین بود. البته خرج روز یازدهم متعلق به مرحوم آقای حسن طبسی پسر محمد اسماعیل مشهور به آق حسن است که سالها خادمی آقا ابا عبدالله ع را کرده بود و همه امور کوچه بالا را می چرخاند.

عاشورا و تاسوعای امسال موعد رسیدن من به معشوقم بود. البته چندین سال بود که تصمیم گرفته بودم به تنهایی به طبس بروم و اتفاقا چون تهران بودم رفتنش راحت تر بود. اما عاشورا تاسوعا با امتحانات پایان ترمم همزمان شده بود، ترسیدم بروم و اتفاقی بیفتد و به امتحاناتم نرسم. چرا که قبلا در دوره لیسانسم این اتفاق افتاده بود و من برف گیر شده و به یک امتحان مهم نرسیدم که بابتش تاوان سنگینی را پرداختم. اما امسال هیجانم، شور و شوقم و علاقه ام رنگ دیگری یافته بود. گویی نه به پای خود که بال در آورده بودم برای رسیدن به خاکی که در آن ریشه داشتم.